اعصاب شانه و بازو از شبکه بازویی یا براکیال، منشعب می شوند. شبکه بازویی یک شبکه پیچیده از عصب‌هاست که از گردن خارج می‌شود، از قسمت جلو شانه به سمت پایین عبور می‌کند و سپس به عصب‌های جداگانه زیادی منشعب می‌شود و در عضلات و قسمت‌های مختلف پوست انتشار می‌یابد. معمولاً حرکت بازو با تفکر اولیه برای حرکت آن ایجاد می‌شود و سپس یک پیام از مغز ارسال می‌گردد و از طریق نخاع به عصب مناسب منتقل می‌شود. سپس دستورالعمل حرکت عضو مربوطه در امتداد عصب به عضله بازوی خاص منتقل می‌شود که پس‌ازآن منقبض‌شده و بازو را به حرکت درمی‌آورد.

اعصاب شانه

شبکه بازویی ممکن است با اختلاط بسیاری مواجه شوند. عصب‌ها می‌توانند در هرجایی از مسیر، از گردن به شانه، بازو یا دست دچار آسیب‌دیدگی شوند. امکان آسیب‌دیدگی عصب‌ها از طریق موارد زیر وجود دارد:

• عفونت

• التهاب – در یک عصب نوریت نامیده می‌شود

• فشردگی یا گرفتگی – عصب به‌واسطه چیزی له شود.

• کشیدگی بیش‌ازحد- در صورتی اتفاق می‌افتد که بازو یا گردن، ناگهان کشیده شود و یا متحمل کشش بیش‌ازحد گردد.

• تروما – مانند یک تصادف اتومبیل یا آسیب مستقیم به عصب، از طریق پارگی و جراحت شدید، شکستگی و یا دررفتگی

• وضعیت‌های بدنی طولانی- مانند نگه‌داشتن بازو در بالای سر یا استفاده از چوب‌های زیر بغل در زمان شکستگی عضو.

هرگونه وقفه یا تحریف در توانایی عصب برای انجام عملکردی می‌تواند منجر به:

• درد

• ضعف عضلانی و از دست دادن قدرت

• تعادل ضعیف در هنگام ایستادن، دراز کردن دست و راه رفتن

• نقاط بی‌حسی یا گزگز و سوزن شدن، حساسیت بیش‌ازحد یا احساس سرمای شدید.

• کاهش آگاهی از موقعیت شانه یا بازو

• تغییرات در وضعیت پوست و ناخن‌ها

• بهبودی طولانی‌تر بریدگی‌ها در منطقه مربوطه.

آسیب‌های عصبی را می‌توان به لحاظ شدت آسیب از طریق میزان آسیب واقعی وارده به عصب متمایز کرد. آزمون‌های هدایت عصبی اطلاعات دقیقی را در این زمینه در اختیار شما قرار می‌دهند و می‌توانند با تشخیص مشکل و تعیین بهترین نوع درمان مؤثر واقع شوند. اغلب، فیزیوتراپی مؤثرترین درمان است. برخی از آسیب‌های عصبی خفیف در ۶-۸ هفته می‌توانند بهتر شوند، درحالی‌که درمان سایر آسیب‌های شدید ممکن است تا ۲ سال طول بکشد. اگر علت ساختاری برای آسیب عصبی شناخته شود، در این شرایط ممکن است عمل جراحی مناسب باشد.

مراجعه به پزشک یا متخصص فیزیوتراپی که درزمینهٔ جراحت‌های عصبی تخصص داشته باشد اهمیت دارد تا دقیق‌ترین تشخیص صورت گیرد و درنتیجه بهترین برنامه درمانی تضمین گردد. فیزیوتراپی شامل ارزیابی اولیه است زمانی که علائم بیمار موردبحث و بررسی قرار می‌گیرد و شانه، بازو و گردن معاینه می‌شود. انجام یک آزمایش بدون درد به نام الکترومیوگرافی سطحی (SEMG) بسیار مفید خواهد بود، که به‌موجب آن برچسب‌هایی روی بازوی مشکل‌دار قرار داده می‌شود و ثبت عملکرد عصب‌ها و ماهیچه‌های مختلف در حین حرکات بدنی بیمار صورت می‌گیرد. این نوار عصب و عضله به فیزیوتراپ می‌گوید که کدام اعصاب و عضلات بیشترین آسیب را دیده است و پس‌ازآن مسیر درمان را تعیین می‌کند. این کار در مراحل مختلف طول درمان و بهبودی تکرار می‌شود تا رند بهبودی و پیشرفت درمان مورد مشاهده و بررسی قرار گیرد. این تست نوار عصبی همانند نگاه کردن به داخل شانه و بازو است تا واقعاً ببیند که اعصاب و عضلات چگونه کار می‌کنند.

درمان فیزیوتراپی شامل:

• تکنیک‌های کاهش درد

• تمرینات تقویتی برای رسیدن به موقعیت و حرکات شانه و بازو طبیعی

• کشش و حرکت آرام عضلات و عصب‌های بازو

• بازیابی بازخورد دقیق موقعیت شانه و بازو از طریق کار متعادل، بررسی بازو در حین انجام حرکت و بیوفیدبک یا پس‌خوراند زیستی

• مشاوره در مورد مقابله با مشکلات روزمره عملی

• تحریک الکتریکی کم برای تحریک تدریجی عضلات ضعیف. بیمار یاد می‌گیرد که چگونه از یک محرک در وقت فیزیوتراپی تعیین‌شده استفاده کند و سپس این تحریک عضلانی را در خانه خود انجام دهد. محرک‌های مورداستفاده به‌طور خاص برای آسیب‌های عصبی محیطی طراحی‌شده‌اند و نتایج SEMG تنظیمات انتخاب‌شده را تعیین می‌کند. این نتایج مشابه به نتایج به‌دست‌آمده است، اما متفاوت از TENS است که بیماران احتمالاً قبلاً آن را تجربه کرده‌اند.

تجربه این آسیب‌های عصبی می‌تواند تجربه بدی باشند، اما با تشخیص دقیق و درمان مؤثر قابل‌بهبود هستند و بسیاری از بیماران به‌طور کامل بهبود می‌یابند.

اشتراک در تلگرام