این فضای چهارگوش در قسمت خلفی و پایین‌تر از مفصل گلنوهومرال قرار دارد و شامل عصب زیر بغل و شاخه شریان سیرکومفلکس خلفی  (استخوان) بازویی است. این فضا از بالا با عضله گرد کوچک (یکی از عضلات گرداننده بازو)، از پایین با ماهیچه گرد بزرگ یا ترس ماژور، در بخش میانی با سر بلند عضله سه سر بازو و از دو طرف با تنه استخوان بازو  احاطه‌شده است.

سندرم فضای چهارگوش (QSS)، فشردگی عصب زیر بغل و شاخه شریان سیرکومفلکس خلفی  (استخوان) بازویی است که از میان این فضا عبور می‌کنند.

این‌یک بیماری نادر و متفاوت است اما باید در ورزشکاران با علائم زیر به وجود آن مشکوک شد.

آسیب‌شناسی

علل معمول QSS عبارت‌اند از:

– نوارهای لیفی موجود در فضای چهارگوش، سفتی در دور سازی از محور بدن و چرخش خارجی.

– کیست‌های پارالابروم، همراه با پارگی‌های تحتانی لابروم، رایج‌ترین علتی است که ما، به‌خصوص در ورزشکاران تحت تماس مراقبتی بدان دست‌یافته‌ایم.

– بسیار به‌ندرت: تومورها و هماتوم‌ها

معرفی بالینی

QSS معمولاً در جوانان ورزشکار در محدوده سنی ۲۵ تا ۳۵ سال بدون سابقه وجود ضایعه قابل‌توجه و مهم رخ می‌دهد.

این درد به‌صورت بالینی با درد ناگهانی مبهم موضعی در بخش شانه خلفی و جانبی دیده می‌شود. این علائم در اثر دور سازی بازو از محور بدن با مقاومت و فعال و چرخش خارجی استخوان بازو تشدید می‌شود. نقطه تندرنس (تندرنس به معنای ایجاد درد در نقطه‌ای از بدن به دنبال فشار دادن آن نقطه است) اغلب در حال پرتاب کردن فضای چهارگوش به عقب در محل عضله گرد کوچک مشاهده می‌شود. همچنین ممکن است آتروفیک یا ضعف عضله گرد کوچک و دلتوئیدی نیز مشاهده گردد. پارستزی (خواب‌رفتگی یا احساس گزگز و مورمور و یا داغ شدن در پوست) ممکن است در توزیع حسی پوستی عصب زیر بغل رخ‌داده و درنتیجه عضله دلتوئیدی را در شانه جانبی و بازوی خلفی بالا قرار دهد.

تشخیص QSS می‌تواند دشوار باشد و بسیاری از بیماران دارای علائم این بیماری اغلب قبل از تشخیص نهایی، با شرایط بیماری دیگری تشخیص داده می‌شوند. این امر می‌تواند تصویر بالینی را پیچیده کند. اغلب تشخیص بیماری بیماران به‌اشتباه با بیماری نشانگان (سندرم) گیرافتادگی شانه گزارش می‌شود درحالی‌که فشرده‌سازی‌های ساب آکرومیال و یا اختلالات دیگری داشته‌اند.

تحقیقات

اسکن ام آر آی – این نوع اسکن آترومی عضله گرد کوچک (و به‌ندرت دلتوئید) را نشان می‌دهد و وجود کیست‌ها، تومورها و یا هماتوم‌های بزرگ را مشخص می‌کند.

آرتروگرام ام آر – تمام موارد فوق و همچنین هرگونه ضایعه لابروم مرتبط را نشان خواهد داد (اسکن موردنظر ما)

آرتروگرام ام آر، نشان دادن یک کیست پارالابروم تحتانی معمولی همراه با پارگی لابروم، منجر به QSS

اسکن ام آر آی نشان‌دهنده آتروفی عضله گرد کوچک

روش درمان

در خصوص علائم جزئی، ضعف ناچیز و عدم وجود ضایعات توده‌ای قابل‌توجه در اسکن ام آر آی توان‌بخشی و تقویت عملکرد می‌تواند منجر به اصلاح و بهبود در طی چند ماه شود.

در خصوص ضعف قابل‌توجه و اختلال عملکردی، فشار زدایی از طریق جراحی تشخیص داده می‌شود. کیست‌های پارالابروم می‌تواند به‌صورت روش آرتروسکوپی توأم با پارگی لابروم مربوطه اصلاح شود. سایر ضایعات توده‌ای بزرگ نیاز به برداشت از طریق جراحی باز دارند.

نتایج حاصله

درمان مناسب و موفقیت‌آمیز باید منجر به بهبود کامل گردد. مطالعات موردی در ادبیات مربوطه بهبودی کامل بین ۳-۶ ماه را گزارش می‌دهد.

اشتراک در تلگرام