معمولا به حالتی گفته می شود که درون تاندون، کلسیم رسوب می کند. این کلسیم در فاصله بین 1 تا 2 سانتی متر از محل اتصال تاندون ها به استخوان بازو ایجاد می شود. این حالت معمولا در افراد بالغ در دهه چهارم زندگی فرد ایجاد می شود و شیوع آن در بیماران دیابتیک شایع تر است.
عوارض تاندونیت کلسیفیه
رسوب کلسیم در تاندون باعث درد شدید در شانه می گردد که معمولا این درد با بلند کردن دست بالاتر از سر تشدید می شود. رسوب کلسیم کارکرد تاندون های روتاتورکاف را تحت تاثیر قرار می دهد. در عین حال باعث تحریک شیمیایی در شانه و گیر افتادگی تاندون ها زیر آکرومیون و یا سندروم ایمچینجمنت می شود. این رسوب باعث کاهش فضای بین تاندون های روتاتورکاف و استخوان آکرومیون می شود و باعث گیرکردن تاندونهای روتاورکاف زیر فضای آکرومیون می گردد که به آن سندروم ایمچینجمنت می گویند.
تشخیص تاندونیت کلسیفیه
رسوب کلسیم به راحتی در عکس های معمولی مثل توده ای از کلسیم و یا مانند توده ای از ابر دیده می شود. رادیو گرافی ساده و سونو گرافی معمولا حساسیت بیشتری برای تشخیص رسوب کلسیم نسبت به روش های تشخیصی رادیولوژیک دارد.
درمان تاندونیت کلسیفیه
تاندونیت کلسیفیه، میتواند با روشهای مختلفی درمان شود. درمان اولیه معمولاً شامل استراحت، استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و فیزیوتراپی است تا درد و التهاب کاهش یابد و دامنه حرکتی بهبود پیدا کند. در موارد شدیدتر، تزریق کورتیکواستروئید ممکن است برای کاهش التهاب تجویز شود. روشهای غیر تهاجمی مانند امواج شوک خارج بدنی (ESWT) نیز میتوانند به شکستن رسوبات کلسیمی و تسریع جذب آنها کمک کنند.
در صورتی که این درمانها مؤثر نباشند، روشهای تهاجمیتر مانند آسپیراسیون سوزنی هدایت شده با اولتراسوند یا آرتروسکوپی شانه برای برداشتن رسوبات کلسیمی ممکن است مورد استفاده قرار گیرند. مهم است که درمان بر اساس شدت علائم، اندازه و موقعیت رسوبات کلسیمی، و پاسخ بیمار به درمانهای اولیه تنظیم شود.
