پارگي های ناكامل روتاتوركاف و كلا پارگی های تاندون های روتاتوركاف لزوما هميشه با علايم نيست. بسياری از بيماران ممكن است هيچ گونه علائمی نداشته باشند ولی در مورد پارگی های روتاتوركاف شايد شايع ترين علامتی كه به بيماران با آن نزد پزشك مراجعه می كنند درد است. دردی كه معولا در ناحيه وجود دارد و يا حركات شانه اين درد تشديد می شود و معمولا در يك محدوده حركتی بيماران درد احساس می كنند.
علائم مهم پارگی های ناکامل روتاتورکاف
يكی از شایع ترین علائمی كه بيماران با آن به پزشك مراجعه می كنند صدايی است كه در مفصل شانه دارند و يا در محدوده هايی از حركات درد احساس می كنند .
براي مثال ابتداي حركت خوب است و در وسط حركات شانه دردناك است و در 30 و 40 درجه آخر حركات درد مجدد از بين مي رود كه به آن معمولا قوس حركتي دردناك گويند. گاهي اوقات بيماران مراجعه مي كنند به علت ضعف شانه و خيلي اوقات اين ضعف بخاطر تاندون نمي باشد بلكه بخاطر دردي است كه در اين محدوده وجود دارد و خيلي اوقات اين پارگي هاي ناقص است.
تشخیص پارگی های ناکامل روتاتورکاف
در مورد تشخيص پارگي های تاندون روتاتوركاف بهترين راه تشخيص MRI است. گرچه در بسیاری از نقاط دنيا سونوگرافی هم استفاده می شود اما چون سونوگرافی وابسته به تجربه فرد اپراتور دارد و ممكن است با اپراتور ديگر نتيجه نيز تغيير كند (بعلت تجربه اپراتور). برای همين جهت تشخيص MRI مناسب تر است.
در مواقعي كه پارگی ها تاندون روتاتوركاف در سطح مفصلی است و ممكن است با MRI عادی ديده نشود استفاده از MR ARTHROGRAM ممكن است كمك كننده باشد. به اين صورت كه توسط راديولوژيست و با حمايت سونو و يا سی تی اسكن سوزنی را داخل مفصل قرار مي دهند و سپس رنگ پزشكی را داخل آن تزريق می كنند و بعد MRI انجام می دهند كه به آن MR ARTHROGRAM گويند كه در تشخيص پارگی های ناقص روتاتوركاف كمك كننده است.
روش تشخيصی ديگر استفاده از آرتروسكوپی است كه بوسيله آن پارگی های داخل مفصل، كيفيت نسوج اطراف پارگی (در مواقع ترميم علاوه بر پارگی بسيار مهم است كه كيفيت نسوج مشخص باشد)، قابل مشاهده است .
