معمولا به حالتي گفته می شود كه درون تاندون، كلسيم رسوب می كند. اين كلسيم در فاصله بين 1 تا 2 سانتي متر از محل اتصال تاندون ها به استخوان بازو ايجاد مي شود. اين حالت معمولا در افراد بالغ در دهه چهارم زندگي فرد ايجاد مي شود و شيوع آن در بيماران ديابتيك شايع تر است.
عوارض تاندونیت کلسیفیه
رسوب کلسیم در تاندون باعث درد شديد در شانه می گردد كه معمولا اين درد با بلند كردن دست بالاتر از سر تشديد می شود. رسوب كلسيم كاركرد تاندون های روتاتوركاف را تحت تاثير قرار می دهد. در عين حال باعث تحریک شيميايی در شانه و گير افتادگي تاندون ها زير آكروميون و يا سندروم ايمچينجمنت مي شود. اين رسوب باعث كاهش فضاي بين تاندون هاي روتاتوركاف و استخوان آكروميون می شود و باعث گيركردن تاندونهای روتاوركاف زير فضاي آكروميون مي گردد كه به آن سندروم ايمچينجمنت می گويند.
تشخیص تاندونیت کلسیفیه
رسوب كلسيم به راحتي در عكس هاي معمولي مثل توده اي از كلسيم و يا مانند توده اي از ابر ديده مي شود. راديو گرافي ساده و سونو گرافي معمولا حساسيت بيشتري براي تشخيص رسوب كلسيم نسبت به روش هاي تشخيصي راديولوژيك دارد.
درمان تاندونیت کلسیفیه
تاندونیت کلسیفیه، میتواند با روشهای مختلفی درمان شود. درمان اولیه معمولاً شامل استراحت، استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و فیزیوتراپی است تا درد و التهاب کاهش یابد و دامنه حرکتی بهبود پیدا کند. در موارد شدیدتر، تزریق کورتیکواستروئید ممکن است برای کاهش التهاب تجویز شود. روشهای غیر تهاجمی مانند امواج شوک خارج بدنی (ESWT) نیز میتوانند به شکستن رسوبات کلسیمی و تسریع جذب آنها کمک کنند.
در صورتی که این درمانها مؤثر نباشند، روشهای تهاجمیتر مانند آسپیراسیون سوزنی هدایت شده با اولتراسوند یا آرتروسکوپی شانه برای برداشتن رسوبات کلسیمی ممکن است مورد استفاده قرار گیرند. مهم است که درمان بر اساس شدت علائم، اندازه و موقعیت رسوبات کلسیمی، و پاسخ بیمار به درمانهای اولیه تنظیم شود.
